191 . تمامى فلاسفه ، تأثير نجوم بر روح را منكر شده و آن را باطل شمرده‌اند . اينان معتقدند كه نفس ، علّت اصلى حركت فلك است ، ازاين‌رو حكم فلك در مورد اجسامى كه داراى كون و فساد هستند ، جارى نمىباشد . 192 . تنها نظّام تأثير نجوم را ممكن دانسته و گفته است كه تأثير ستارگان ، بيانگر علم خداوند نسبت به غيب است . * * * 193 . گروهى پنداشته‌اند كه رطوبت‌هايى كه از زمين بالا مىرود ، خورشيد ، ماه و ستارگان را تغذيه مىكند ، مثل روغن چراغ كه فتيله را تغذيه كرده و نگه مىدارد . آنان چنين تصور كرده‌اند كه ستارگان ، براساس ميزان پذيرش موادّ غذايى كه از رطوبت‌هاى زمين به دست مىآوردند ، كوچك و بزرگ شده و نورشان كم و زياد مىگردد . 194 . اما بيشتر فلاسفه اين سخن را نپذيرفته و گفته‌اند : خورشيد ، ماه و تمامى موجودات آسمانى ، طبيعتا نه گرم‌اند ، نه سرد ، نه تر و نه خشك . آنان پنداشته‌اند كه اين حرارت خورشيد ، در حقيقت گرماى آتشى است كه در زير فلك قرار دارد و نور خورشيد آن را به ما مىرساند . 195 . ارسطو معتقد بود كه علّت پيدايش رعد و برق ، يك چيز است و آن برخورد داخلى ابرهاست كه اوّل چشم‌ها آن را مىبينند ، سپس صداى آن [ به گوش ] مىرسد . 196 . او همچنين عقيده داشت كه عامل تفاوت يخ ، برف ، تگرگ ، باران درشت ، باران نرم و ريز و باران كم و سبك با يكديگر ، آن است كه وقتى رطوبت ، از آسمان به صورت ريز و پراكنده سرازير شود ، باران نرم ناميده مىشود و اگر به صورت دانه‌هاى درشت باشد ، باران شديد خوانده مىشود . هنگامى كه بخار آب به خاطر كمى حرارت و زيادى رطوبت ، به صورت اندك بالا رود ، باران سبك مىبارد و اگر ذرات بخار پيش از آنكه به آب تبديل شود به سرما برخورد كند ، به صورت دانه‌هاى يخ فرومىريزد . ارسطو همچنين